|
 |
Okunma |
|
2734 |
Yerfıstığı:
Ø Akdeniz iklimine uyum sağlamış bir bitkidir. Bir kısmı çerez için üretilirken diğer bir kısmı da yağ elde etmede kullanılır.
Ø Üretim en çok Akdeniz %72 yapılır.
Soya Fasulyesi:
Ø Nem ve sıcaklık ister. Doğal yetiştirme ortamı Doğu ve Orta Karadeniz’in kıyı kesimidir. Buralarda çay ve fındık üretimi yapıldığı için en çok Akdeniz yetiştirilir.
Susam:
Ø Önemli üretim alanları, Ege, Akdeniz, Marmara’dır.
Haşhaş:
Ø Yağ, uyuşturucu madde ve ilaç sanayinde ham madde elde edilir. Doğal yetişme alanı geniştir. Ancak ekim alanı ve üretim miktarı devlet kontrolü altında yapıldığı için üretimi düşük ve belli bölgelerde yapılır.
Ø En çok İç Batı Anadolu bölümünde %56 Afyon, Kütahya, Uşak. Bolvadin’deki alkoloid fabrikalarında işletilir.
Keten – Kenevir:
Ø En fazla üretim Batı Karadeniz (Sinop, Kastamonu) yapılır.
Anason:
Ø Üretimi en fazla Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde yapılır. Üretimin yarısı Burdur’dan elde edilir.
Gül:
Ø En fazla üretim Isparta çevresinde yapılır %90.
Çay:
Ø Sıcaklık farkları fazla olmayan, nemli, yağışlı iklim ile yıkanmış, kireçsiz toprak ister.
Ø Çayın %100’ü Doğu Karadeniz bölümünde (Çoruh Vadisi) karşılanır.
Ø Çay yapraklarında toplandıktan kısa bir süre sonra işlenmesi gerekir. Bu nedenle çay fabrikaları çay üretim alanlarının hemen yakınında yer alır.
Meyvecilik
Fındık:
Ø Nemli iklim, kış ılıklığı ve humuslu toprak ister. Don olayına karşı hassastır. %80’i Karadeniz (Ordu, Gümüşhane, Trabzon, Samsun) bölgesinde %20’lik kısmı ise Marmara bölgesinde İzmit çevresinde yetiştirilir.
Turunçgiller:
Ø Don olayında olumsuz etkilenir. En fala üretim Akdeniz %86 ve Ege bölgesinin kıyı kesiminde yapılır. Bunun dışında Güney Marmara ve Rize çevresinde dar bir alanda yetişme ortamı bulmuştur.
Muz:
Ø Alanya, Gazipaşa ve Anamur’da yetişir.
İncir:
Ø Soğuğa dayanıklı değildir. Akdeniz ikliminin görüldüğü yüksek olmayan yerlerde en iyi yetişme ortamı bulur.
Ø En çok Ege bölgesinde %78 üretilir. Sonra Akdeniz, Marmara ve Güney Doğu Anadolu bölgeleri gelir.
Antep fıstığı:
Ø İki yılda bir ürün verir. Sıcak ve kurak iklimi sever. Güney Doğu Anadolu %87 yetişir.
Elma:
Ø Soğuğa karşı dayanıklı ekim alanı çok yaygındır. Hemen hemen her bölgede yetişir. En fazla üretim Amasya, Niğde, Nevşehir, Konya, Tokat, Burdur, Isparta çevresinde yapılır.
Bölgelerimizde ön plana çıkan belli başlı ürünler:
Ø Marmara Bölgesi: Ayçiçeği, zeytin, şekerpancarı, mısır, pirinç.
Ø Karadeniz Bölgesi: Çay, fındık, mısır, pirinç, tütün.
Ø Ege Bölgesi: İncir, üzüm, haşhaş, pamuk, zeytin, tütün.
Ø Akdeniz Bölgesi: Seracılık, muz, turunçgil, sebzecilik, soya fasulyesi, mısır, yerfıstığı, gül.
Ø İç Anadolu Bölgesi: Buğday, arpa, mercimek, nohut, şekerpancarı, çavdar, yulaf, alma.
Ø Doğu Anadolu Bölgesi: Kayısı, arpa, çavdar, tütün, şekerpancarı.
Ø Güney Doğu Anadolu Bölgesi: Antepfıstığı, mercimek, pamuk, buğday, arpa, üzüm.
Türkiye’de Hayvancılık
Türkiye hayvan sayısı bakımından Avrupa’da birinci dünyada beşinci sıradadır. Buna karşılık birim hayvan başına alınan verim çok düşüktür. Bunun nedenleri ise;
Ø Küçük baş hayvancılığın yaygın olması. Yerli ırkların veriminin az olması
Ø Modern olmayan hayvancılık yöntemlerinin (mera hayvancılığının) uygulanması etkili olmuştur.
Küçük Baş Hayvancılık: En yaygın olanıdır.
1. Koyun: Kıvırcık, karaman, dağlıç, sakız, merinos türleri vardır.
Ø Doğu Anadolu ve sonra İç Anadolu’da yaygındır.
Ø Merinos yerli ırk değildir. Eti lezzetli olmasa da süt verimi ve yapağısı ince kaliteli kumaş dokumacılığına elverişlidir. Bu özelliği ile merinos en çok ıslah edilen hayvandır.
Ø Türkiye’de süt kuzu kesimi en büyük tehlikedir.
2. Tiftik Keçisi: Anakara keçisi de denir. Yünü dokumacılıkta çok değerlidir. Angora yünü. Ana vatanı İç Anadolu.
3. Kıl Keçisi: Eti çok yağsız, sütü çok yağlıdır.
Ø Bu özelliğinden dolayı arap ülkelerine canlı satılır.
Ø Sütü, peynir ve yoğurt yapımında değerlidir.
Ø Dağlık alanları sevdiğinden başta Akdeniz ve Doğu Anadolu üretiminde öncüdür.
Büyük Baş Hayvancılık: Gür otlakların yer aldığı, Doğu Anadolu (Erzurum – Kars ve Hakkari yöresi) ile Doğu Karadeniz yaylaları oldukça yaygındır.
Kümes Hayvancılığı: Yoğun nüfusun yumurta ve beyaz et ihtiyacını karşılamak amacıyla büyük kentlerimizin çevresinde yoğunlaşmıştır. Tavukçuluğun geliştiği alanlar; Balıkesir, Bolu, Denizli, Eskişehir, Bursa, İstanbul, İzmir, Anakara, Kütahya, Adana.
İpek Böcekçiliği: İpek böcekçiliği dut ağacının yetiştiği her yerde yapılabilir. Dolayısıyla İç Anadolu’nun kurak yerlerinde Doğu Anadolu’nun yüksek yerleri hariç her yerde yapılabilir. Ülkemizde en yoğun Güney Marmara illerinde yapılır.
Arıcılık: İlk sırayı Ordu, ve Muğla çevresi (menteşe yöresi) alır.
Madenler
Ülkemizde en çok maden Doğu Anadolu bölgemizdedir. Özellikle bölgenin Yukarı Fırat bölümüdür. İhraç edilen ürünler; Bor, Krom, Bakır, Civa, Tuz, Manganez vb. madenlerin ham olarak ihraç edilmesi, o ülkenin tam sanayileşmediğini gösterir. Genelde gelişmiş ülkeler dışarıdan ham maden satın alırlar. Geri kalmış ülkeler ham maden satar.
Ø Demir: Hekimhan (Malatya), Divriği, Kangal (Sivas), Çamdağı (Sakarya), Edremit, Eymir (Balıkesir), Adana illeri. Bu cevherler: Ereğli, Karabük, İskenderun, Kırıkkale, Sivas ve İzmir’deki demir – çelik fabrikalarında işlenir.
Ø Bakır: Bakır yatakları; Murgul (Artvin), Küre (Kastamonu), Maden (Elazığ). Rezerv bakımında en zengin Maden’dir. Çıkarılan bakır madeni: Samsun, Murgul ve Ergani (Diyarbakır) tesislerinde işlenir. Krom: Guleman (Elazığ), Köyceğiz, Fethiye (Muğla), Harmancık, Orhaneli (Bursa), Pozantı (Adana), Pınarbaşı (Kayseri), İskenderun. Çıkarılan madenler Elazığ ve Antalya’da işlenir.
sinavrehberlik.com başarılar diler.
| 
Yorumlar
